Tag archieven: Anneke Brassinga

Het been

Geplaatst op oktober 24, 2025 door nico

Er was een tijd dat ik zelf woorden bedacht om te vertellen wat ik meemaakte. De drumband trok door de straten en ik stond op het trottoir langs de route. Tussen de benen van de volwassenen en grote kinderen door … Lees verder →

Geplaatst in bij de les | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Fungilore

Geplaatst op augustus 1, 2025 door nico

Voordat hij zijn winkel een week of wat zou sluiten, vroeg ik mijn groenteman of hij al cantharellen had gezien. Het moest nog augustus worden, de hondsdagen waren nog niet afgelopen, was ik niet te vroeg met mijn verlangen? Jawel, … Lees verder →

Geplaatst in eten & drinken | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Meudon

Geplaatst op juli 25, 2025 door nico

Het tweede essay uit de bundel ‘Bloeiend puin’ uit 2008 van Anneke Brassinga (1948) heet ‘Elf tinten grijs’. De P.C. Hooftprijswinnares van 2015 vraagt zich af of utopie bewoonbaar is. Geen wonder, ze is in het Van Doesburghuis in Meudon-Val-Fleury, … Lees verder →

Geplaatst in tussen tuin en wereld | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Boven de pet

Geplaatst op april 18, 2025 door nico

‘Bedoelde je zeemleer?’, vraagt het scherm. Gelijk poppen de aanbiedingen op: natuurzeem (123 schoon, huismerk),  zeem van viscose, een autohanddoek van hertenleer (€ 1,33), een zeemspons, wonderzemen in soorten en maten, superzeem, het kan niet op, maar die voor in … Lees verder →

Geplaatst in tussen tuin en wereld | Getagged , | Een reactie plaatsen

Zolang het duurt

Geplaatst op februari 9, 2024 door nico

Als de late woorden van mijn moeder iets duidelijk maken, is het dat bedoeling en betekenis het verlangen is van de levenden. ‘Even wachten tot het nog wat donkerder wordt’. Is het een gebiedende wijs? Heeft ze het tegen mij, … Lees verder →

Geplaatst in zaliger nagedachtenis | Getagged , , | Een reactie plaatsen