Een val komt altijd onverwacht. Daar schuiven de kleuren van de regenboog diagonaal over het scherm. Tadej Pogacar in de trui van de wereldkampioen wegwielrennen komt met zijn linkerschouder tegen de trottoirband tot stilstand. ‘Hoe kan dat nu? Dat is toch nodig voor niets!’, klinkt het commentaar van José de Cauwer. Pogacar staat alweer, probeert de ketting terug te leggen, wat pas lukt als een in een blauw geklede ‘motard’, de helm nog op het hoofd, een handje toe steekt en de onfortuinlijke kopman weer in gang duwt. Juist op dat moment passeert Adam Yates, ploeggenoot van de gevallen man, in het gezelschap van een ongeregelde groep achterop geraakte renners. Yates manoeuvreert zich voor Pogacar en zet de achtervolging in. Nog vier kilometer te gaan.
Toulouse – Toulouse. Ik had me de hervatting van de Ronde van Frankrijk na de eerste rustdag voorgesteld als gecontroleerde koers door eindeloze zonnebloemvelden, glooiende vergezichten, schilderachtige dorpjes, wegen omzoomd met knoestige platanen. De renners beslisten anders. Quintin Pacher, de régional de l’étape, wist dat zijn fans zijn naam op het wegdek hadden gekalkt, en wilde hen niet teleurstellen. Mathieu van der Poel won al eens in deze tour, was zelfs leider van het klassement geweest, maar zag in deze rit mogelijkheden die er de komende dagen in het hooggebergte niet meer zouden zijn. Ook Wout van Aert had zijn zinnen gezet op een ritoverwinning en ging van start met extra moraal. Equipe Visma / Lease a bike is al dagen bezig hun tegenstrever Pogacar het leven zuur te maken met de ene na de andere uitval en onverwachte tempowisselingen. Team EF Education – Easypost moet nog wennen aan de leidersrol die haar was toegevallen sinds Ben Healy op veertien juli de gele trui had veroverd. Ziedaar de ingrediënten voor een namiddag koersen door Zuid Frankrijk.
Het was Jonas Abrahamsen die vanuit start demarreerde. Hij kreeg de Zwitserse kampioen Mauro Schmid mee en Davide Ballerini. Als de koers halverwege is, bedraagt de voorsprong van het drietal niet meer dan een halve minuut en is de gemiddelde snelheid van de renners tweeënvijftig kilometer per uur. Sep van Marken, analist van dienst voor de Vlaamse radio, wijst erop dat de renners de inspanningen meedragen als straks de Côte de Pech David bedwongen moet worden. Even lijkt het erop dat de renners dat ook beseffen. De vlucht krijgt drie minuten, maar dan brandt het spervuur van demarrages weer los. Mathieu Burgaudeau en Fred Wright sluiten bij de koplopers aan, daarachter ontstaat een groep met Van der Poel, Van Aert, Axel Laurance, Arnaud de Lie en de Amerikaanse kampioen Quinn Simmons.
Ondertussen rafelt de voorkant van het peloton en zien we ineens Visma-favoriet Jonas Vingegaard rijden terwijl aan de achterzijde van de grote groep Pogacar een plas doet. De ploegleider van Davide Ballerini spreekt er schande van op de sociale media. Uit het gewoel vooraan in de wedstrijd maken zich Schmid en Abrahamsen los, zij beginnen als eerste aan de Côte de Pech David. Mathieu van der Poel zet in de afdeling alleen de achtervolging in en krijgt de twee al snel in het zicht.
Het duurt twintig seconden voor Pogacar, na zijn schuiver, weer op de fiets zit. Zodra de groep van favorieten bemerkt dat de kopman van UAE team Emirates is gevallen, waaiert het peloton breed uit over de weg en wachten de renners tot hij weer is aangesloten. Iedereen weet dat vallen in een grote ronde niet zonder gevolgen blijft.